Radical Desire

Πρόλογος (σ. 3-22) και επίλογος (σ. 477-496) του βιβλίου του Marco Puschner "Antisemitismus im Kontext der politische Romantik" (Tubingen, 2008) ΠΡΟΛΟΓΟΣ «Αλλά φαίνεται να μπερδεύεις το έθνος με την πίστη», λέει ο αφηγητής, έκπληκτος με τον συνομιλητή του, Ραφαήλ Ραμπούνι. Ο Ραμπούνι είχε προηγουμένως μιλήσει έντονα ενάντια στους πρώην ομόθρησκους του που είχαν προσηλυτιστεί στον Χριστιανισμό και κατηγόρησε «τέτοιους Εβραίους που έγιναν χριστιανοί για χάρη της κοινωνίας» ότι απλώς «ένωσαν τα βάρη και των δύο λαών». Ωστόσο, ο Ραφαήλ διαμαρτύρεται για τον υπαινιγμό του συνομιλητή του ότι δεν έκανε επαρκή διάκριση μεταξύ «του λαού» και της «πίστης». επιμένει πως έχει επιλέξει αυτούς τους όρους «με προσοχή». Κατά την άποψή του, είναι «χαρακτηριστικό του λαού μας [δηλαδή των Εβραίων, Μ. Π.] ότι πάντα ζούσαν χωριστά από τους άλλους κατοίκους ενός κράτους, ότι πάντα έβλεπαν τους εαυτούς τους ως ξεχωριστό λαό, ως διάσπαρτες κοινότητες σε ένα κράτος, και θεωρούνταν από τις κυβερνήσεις...

 Η "αριστοκρατική λαϊκότητα" στη ρωσική και τη γερμανική λογοτεχνία του 19ου αιώνα Ο όρος αριστοκρατική λαϊκότητα (дворянское народничество), που μπορεί να αποδοθεί και ως αριστοκρατικός λαϊκισμός, φαίνεται να εισήχθη από τον Α. Β. Λουνατσάρσκι, στις πανεπιστημιακές του διαλέξεις για την ιστορία της ρωσικής λογοτεχνίας (1926) και επαναλαμβάνεται από τον Ι. Μ. Λαβρέτσκι στο εγκυκλοπαιδικό λήμμα του για την ιστορία της γερμανικής λογοτεχνίας (1934). Ο όρος περιγράφει το ρομαντικό εκείνο λογοτεχνικό ρεύμα, του οποίου οι εκφραστές, αν και από καταγωγή ανήκαν στην αριστοκρατία, εκθείασαν τα έθιμα και τον τρόπο ζωής των λαϊκών ανθρώπων και τους έχρισαν ήρωες του παρόντες και του μέλλοντος. Ο Λουνατσάρσκι, μιλώντας για τον Αλεξάντερ Μπλοκ, συνοψίζει την ουσία αυτού του ρεύματος με τον εξής τρόπο: "Η αποσύνθεση της αριστοκρατίας αντικατοπτρίστηκε, μεταξύ άλλων, και στο γεγονός ότι οι λίγο πολύ προοδευτικοί εκπρόσωποί της αποδείχθηκαν αποστάτες από αυτόν τον κεντρικό πυρήνα της τ...

Ο Δωδεκάλογος του Ρομαντικού Από το "Der Protestantismus und die Romantik" (1839) των Ernst Theodor Echtermeyer και Arnold Ruge, σελίδα 315. Ένας αληθινός ρομαντικός πιστεύει: 1) Στην ιδιοφυΐα του Θεού, στην απόλυτη τελειότητα του Σαίξπηρ, στο βάθος του Δάντη και στον Καλντερόν τον Ισπανό, επίσης σε κάποιους Έλληνες. Αυτοί είναι «ποιητές», ο Σίλερ και ο Κέρνερ, από την άλλη πλευρά, είναι «μη ποιητές». 2) Αυτός ο προσδιορισμός παραμένει μυστηριώδης και γίνεται πάντα ως ένα πολύ ιδιαίτερο ιερό κήρυγμα χωρίς καμία περαιτέρω συζήτηση. »Ποιητές και μη ποιητές. «Σαίξπηρ, Δάντης, Καλντερόν, Γκαίτε, Χανς Ζαξ, Φρίντριχ Σλέγκελ, Χόλμπεργκ, Χάινριχ φον Κλάιστ, Μαντσόνι, αυτοί είναι ποιητές. Απ' την άλλη, Βολταίρος, Σίλερ, Κέρνερ, Γουόλτερ Σκοτ και Βίλαντ μας αρέσουν, είναι κατά τα άλλα ωραίοι άνθρωποι, αλλά «ένα πράγμα τους λείπει, δεν είναι ποιητές, χωρίς να ξέρουμε γιατί». 3) Ο ρομαντικός πιστεύει επίσης στον Μεσαίωνα, στον Καθολικισμό, στο μεσαιωνική τέχνη και την προ-Ραφαήλ ζωγρ...

Σελίδες 169-196 στο: The Age of Anger (2017) Οι πρώτοι οργισμένοι νεαροί εθνικιστές Μεταξύ 1770 και 1815 ένας γαλαξίας Γερμανών στοχαστών και καλλιτεχνών, σχεδόν όλοι αναγνώστες του Ρουσσώ, ανταποκρίθηκαν στην τότε αναδυόμενη εμπορική και κοσμοπολίτικη κοινωνία. Και η ανταπόκρισή τους έθεσε ένα πρότυπο υψίστης σημασίας για την ιστορία της πολιτικής και του πολιτισμού. Ξεκίνησε με ισχυρισμούς πνευματικής ανωτερότητας και αισθητικής ιδεολογίας, μεταλλάχθηκε με την πάροδο του χρόνου σε εθνοτικό και πολιτισμικό εθνικισμό και, τελικά, σε μια υπαρξιακή πολιτική επιβίωσης. Όλα τα ποικίλα κινήματα του γερμανικού ιδεαλισμού που μεταμόρφωσαν τον κόσμο της σκέψης – από το Sturm und Drang στον ρομαντισμό και τη μαρξιστική διαλεκτική – προέκυψαν αρχικά από τη δυσαρέσκεια και την αμυντική περιφρόνηση των απομονωμένων Γερμανών διανοουμένων, την οποία η ρητορική του Ρουσσώ δικαιολόγησε και ενίσχυσε. Νιώθοντας περιθωριοποιημένοι από την εξελιγμένη κοινωνικοοικονομική τάξη που αναδύεται στη Δυτική Ευρώπ...